นักวิจัยในสหรัฐอเมริกาพบว่าผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้ามีปริมาตรของบริเวณ CA23DG ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฮิปโปแคมปัสที่เกี่ยวข้องกับความจำลดลง โดยอาจเชื่อมโยงกับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของภาวะสมองเสื่อมและอัลไซเมอร์ แต่ยังไม่สามารถระบุได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้

ภาวะซึมเศร้ามีความรวมถึงโรคอัลไซเมอร์มานานแล้ว แต่กลไกทางชีววิทยาที่เชื่อมโยงภาวะทั้ง 2 ยังไม่เป็นที่เข้าใจอย่างชัดเจนการศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสาร Translational Psychiatry พบว่า ผู้ที่มีภาวะซึมเศร้ามีปริมาตรลดลงในบริเวณหนึ่งของฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ซึ่งเป็นโครงสร้างสมองสำคัญต่อกระบวนการด้านความจำ

ทีมนักวิจัยจาก University of Southern California ใช้ข้อมูลจากการตรวจ MRI และ PET ของผู้ใหญ่ที่ไม่มีความบกพร่องด้านการรู้คิดมากกว่า 2,000 คน อายุระหว่าง 50 ถึง 90 ปี และประมาณ 1 ใน 3 มีภาวะซึมเศร้า ปรากฏว่า ในกลุ่มผู้ที่มีภาวะซึมเศร้ามีปริมาตรสมองในส่วนที่เรียกว่า CA23DG น้อยกว่ากลุ่มผู้ที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า โดย CA23DG เป็นบริเวณที่ประกอบด้วยส่วนย่อยของฮิปโปแคมปัส ได้แก่ CA2, CA3 และ dentate gyrus ซึ่งแต่ละส่วนมีบทบาทเกี่ยวข้องกับความจำ การเรียนรู้ และการนำทางในพื้นที่

หลังจากนักวิจัยปรับปัจจัยต่างๆ เช่น อายุ เพศ ดัชนีมวลกาย และระดับกิจกรรมทางกายแล้ว ความแตกต่างของปริมาตร CA23DG ยังคงพบอย่างชัดเจน และเมื่อเพิ่มปัจจัยเสี่ยงของโรคอัลไซเมอร์เข้าไปในการวิเคราะห์ ได้แก่ ระดับโปรตีนอะไมลอยด์และ tau ในสมองรวมถึงการมี APOE ε4 ซึ่งเป็นตัวแปรทางพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงอัลไซเมอร์ ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะซึมเศร้ากับปริมาตร CA23DG ที่ลดลงก็ยังคงอยู่

ในการวิเคราะห์เบื้องต้น ไม่พบว่าบริเวณ CA1 และ subiculum ซึ่งเป็นส่วนอื่นของฮิปโปแคมปัสมีปริมาตรลดลงในผู้ที่มีภาวะซึมเศร้า อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาการใช้ยาต้านซึมเศร้า พบว่าผู้ที่ใช้ยามีปริมาตรลดลงทั้งใน CA23DG และ CA1 แต่การศึกษานี้แสดงเพียงความสัมพันธ์ และไม่ได้พิสูจน์ว่าภาวะซึมเศร้าหรือยาต้านซึมเศร้าเป็นสาเหตุให้ CA23DG หดตัว นักวิจัยจึงระบุว่า จำเป็นต้องมีการศึกษาระยะยาวที่ติดตามผู้ป่วยก่อนและหลังการรักษา และไม่ควรใช้ผลการศึกษานี้เป็นเหตุผลในการเปลี่ยนแปลงหรือหยุดยาที่แพทย์สั่ง